What's a beautiful morning!

Jak to śpiewa kochany mój Kamil B. ze swoim SGM. :) Wprawdzie nie ma - jak w tekście "Jamaican Trip" - tu i teraz "sitting with my friends and smoking", ale "watching blue sky" przez umyte (!!!:)))!!!) okna jak najbardziej.

Poranek inny niż zwykle.

Generalnie położyłam się spać z leksza wkurw...ekhmmm, toteż spałam kiepsko. Około 4-ej dałam sobie więc spokój, a że było już dość jasno, zabrałam się za "Lilkę" Kalicińskiej, którą urodzinowo sprezentowały mi M. z E., w porozumieniu i spisku zainicjowanym przez A.:) <3 Jakoś tak do 50-ej strony brnęłam przez książkę trochę jak przez krajobraz po ulewie - raz rześko i płynnie, chwilami jakby w większym błocie, a wszystko przez liczne retrospekcje w tekście. Ale właśnie dziś rano jakoś załapałam ideę tej książki i idzie jak po maśle, sama przyjemność! 

Lubię czytać o takiej dziwnej porze. W domu spokój, za oknem spokój, wokół porządek, umyte okna, umyta podłoga (no co,każdy ma swoje zboczenia!), nie trzeba wstawać do pracy...czego chcieć więcej?

"Lilka" - choć do końca daleko i bardzo jestem ciekawa, jak to się wszystko potoczy - tak mnie zainspirowała, że poczułam potrzebę uzewnętrznienia się, no i jestem. Z kubkiem gorącej i obrzydliwie niedietetycznie słodkiej kawy rozpuszczalnej z dużą ilością mleka, której też z reguły nie pijam, aczkolwiek bywa.

Retrospekcje, które jeszcze w niedzielę sprawiały, że mówiłam, iż czyta się fajnie, ale jeszcze mną nie telepło (dobra,trochę brzydszego słowa użyłam), dziś, na świeży umysł, okazały się bajecznym balsamem dla mojego umysłu i mojej duszy. Pewnie dlatego, że wspomnienia bohaterki przeniosły mnie w świat PRLu, którym się ostatnio interesuję, ale też dlatego, że ma dusza utęskniona przeniosła się "do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych (...) do tych pól malowanych zbożem rozmaitem, wyzłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem". :) Akurat dziś czytałam obszerne fragmenty wspomnień z wakacji na wsi, ale nie na takiej kombajnowo - traktorowej, tylko takiej słodkiej z wieeeelkim domem, jeszcze większym ogrodem, winogronem przy wejściu, różnymi odmianami jabłek i śliwek, kwiatkami, rabatkami,gościnnymi gospodarzami, różnymi pamiątkami w różnych miejscach i taką mega swojskością i naturalnością. I jak tak czytałam, to stanął mi przed oczami pewien cudowny dom z duszą, zwany też domem nad rozlewiskiem, w pewnej dzielnicy na S. w mieście na K.:) Tak, tam zdecydowanie można robić ekranizacje Kalicińskiej.:)

No i ta aronióweczka, mmmmmmmmmmmm!!! Nie chcę pomylić, ale to chyba była aroniówka, nie jarzębiaczek. W każdym razie pieruńsko pyszne to było!:)

I w taki sielski sposób, przy dobrej książce i kubku gorącej kawy rozpoczął się piątek 13 - ego...

PS: Nie dajcie się zwieść godzinie pod postem - jest 7:10.:)

PS2:Tak, wiem, że wisi gdzieś jeszcze obiecana recenzja "Macierzyństwa non fiction" i kilka fotek, które sama sobie obiecałam tu wrzucić.

Skończ waść,wstydu oszczędź!

A wstyd wielki, oj wielki, wielki... Tak wielki, że aż wstyd się przyznawać :/

Demonem sportu nigdy nie byłam - to fakt, co zresztą niestety widać po mnie na rzut oka pierwszy, a nawet i bez rzutu oka widać. Zestawienie 90 - 60 - 90 nigdy w życiu nie wystąpiło u mnie jednocześnie,hehe;) Cóż, bywa...;) Ale na pewno nie można mi zarzucić, że sport jest w moim życiu nieobecny, bo tak teoretyczne, jak i praktyczne jego zrywy zdarzały mi się i wciąż się zdarzają. Słowem - nie jestem takim całkiem sportowym niedorajdą. Może i długo nie rozumiałam, o co chodzi w spalonym, ale za to już w podstawówce czytywałam sportowe czasopisma, w szóstej klasie (albo i wcześniej) wiedziałam, kto to jest Marek Citko i z czym się je Wisłę Kraków, Legię Warszawa i Widzew Łódź. Wiedziałam nawet, kto to jest Jacek Zieliński, za co koledzy chwalili mnie jeszcze na studiach.;)W podstawówce też zaczęły się moje domowe seanse gimnastyczne, podczas których naprawdę wylewałam siódme poty, brzuszki i półbrzuszki były dla mnie małym piwkiem (daj Boże,żeby te czasy wróciły). Potem była teoria skoków narciarskich (tu akurat byłam mało oryginalna, ale oglądałam nawet nocne zawody w Japonii!). Plakat naszej kadry wisiał nad moim łóżkiem aż do remontu mojego pokoju, a była to klasa maturalna! Jakoś podczas wakacji w okresie gimnazjum zaczęły się codzienne, naprawdę regularne i dosyć długie rowerowe wycieczki, po 12 - 15 km dziennie, potem dochodziło do tego też bieganie. Wart wspomnienia, bo i miły, jest nasz studencki epizod z badmintonem, no a rok temu pojawił się nordic walking, potem orbitrek. I nie będę kłamać, że odbywa się to wszystko arcyregularnie, ale staram się bardzo, żeby kilka razy w tygodniu ruszyć dupsko. Nie powiem - jak już je ruszę, to dalej jest całkiem fajnie, bo w gruncie rzeczy naprawdę lubię zakwasy, pot, krew i łzy itp.;) Wtedy mam poczucie, że zrobiłam coś dobrego!
Istotne wydarzenie sportowe też nie zawsze oglądam, ale zawsze o nich wiem. Dlatego wielkim szokiem i wstydem jest dla mnie fakt, że w tym roku są...Igrzyska Olimpijskie!!! Dowiedziałam się o tym dopiero dzisiaj:/:/:/

Skaza na życiorysie:/
A to wszystko przez szkołę! To był taki sam rok, jak pierwsza połowa 2010, wtedy, kiedy się broniłyśmy. Wtedy też przegapiłam wiosnę, rozkwitanie bzu, czereśnie i młode ziemniaczki:/ W tym roku miałam to samo, tylko że o mały włos przegapiłabym jeszcze Igrzyska Olimpijskie...
Jedenaste kolejny raz: uczestniczyć w sportowym i kulturalnym życiu kraju i regionu!:)

PS: Aktem odkupienia niech będzie fakt, że za 3 dni pod moim domem przejeżdża Tour de Pologne, o czym wiem jakoś od marca.:)

Z serii "Muszę to zapisać"

Kabaret taki jeden. Jakaś niby redakcja czy cuś, rzecz ma się o tym, w jakie sposób przyszli mężowie poderwali swoje żony albo o pierwszych słowach po nocy poślubnej, coś w ten deseń. Prowadzący niby czyta listy, które przyszły do redakcji:

"Pierwsze słowa, jakie skierował do mnie mąż po nocy poślubnej to: "Daj ać, ja pobruszę, a ty poczywaj."
Proszę Państwa, to już było małżeństwo z pewnym stażem, prawda...

Ło rany, ale się uśmiałam!!! Popieprzona filolożka!:D

Refleksje upalne

Choć z upałem nic wspólnego nie mające... a może...bo jednak robi mi się jeszcze bardziej gorąco jak w telewizorze moim dziewczyneczka lat 18 opowiada, że pierwszy raz to ona zdradziła swojego chłopaka jak miała 13 lat!!!!!!!!! K*&#$a mać, ja mam 26 lat i jakem żywa nikogo nie zdradziłam!
Będzie koniec świata i to bynajmniej nie z powodu mojej wierności...

Urodzinującym życzymy WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO:):*

26

Czyli po prostu 18 + VAT :)

Planowane świętowanie poprzez nicnierobienie zaczęło mi się nudzić tak około 13-ej. To trzeba leczyć!

:)

"Nad życie"

Pseudo rabatka wyplewiona, wieczór poza domem, a więc postanowienie o aktywnych wakacjach się realizuje.:)

Film polecam każdemu, wiecznym malkontentom szczególnie, bo to jeden z tych, który uświadamia, że ani zarośnięta czy wyplewiona rabatka, ani zadowolony lub niezadowolony dyrektor, dobrze czy źle wypełniony dziennik, ani umyta czy nieumyta podłoga, ani nawet to, czy we wrześniu będzie 7, 9 czy 11 godzin nie jest w życiu najważniejsze, a nawet w ogóle nie jest ważne...
Ten scenariusz - napisany zresztą przez samo życie - jest jak kubeł zimnej wody, którym każdy z nas od czasu do czasu powinien zostać potraktowany.
Cieszmy się tym, co mamy, bo póki jesteśmy zdrowi, ze wszystkim damy sobie radę.

Pierwszy raz w życiu byłam w kinie z kimś, kto płakał więcej niż ja!!!!:)

Syndrom woła odczepionego od pługa

Syndrom ów został mi zaprezentowany chyba na 3 roku studiów, kiedyż to okazało się, że po raz pierwszy zaliczyłam całą sesję w pierwszym terminie i... w zasadzie nie wiadomo, co z tym wszystkim począć. Jak dziś pamiętam, że napisałam smsa do szanownej najdroższej M., że jakoś dziwnie tak nic nie "musieć" robić, a rzeczona kochana M. odpisała mi na to,że nic to,bo jak się woła od pługa odczepi, to na początku też czuje się zdezorientowany!:D No i takim wołem znów się dziś poczułam. Pierwszy oficjalnie wakacyjny poniedziałkowy poranek nie był wyjątkowy, gdyż trzeba było wstać do szkoły na ósmą. Tak, tak - kontrola papierków, a jakże! No i oczywiście niechętnie, niechętnie, tu pani ma źle, tu pani skreśli, tu podpisze,tu też skreślić, skreślone? to podpisać, data, hmmm... co by tu jeszcze, to pani stanie jeszcze raz do kolejki i przyjdzie jak przekreśli ;] No comment.
Jak poskreślałam i popodopisywałam co trzeba - była 10:30, jak na pracę, której aktualnie nie mam, to uznałam, że i tak długo tu jestem i poszłam. No właśnie - fajnie, że można iść, tylko gdzie tu iść?! Do domu?I    co ja będę sama w domu robiła od przedpołudnia? Nie chce mi się tych okien myć;/ To ja może zakupy zrobię? No to zrobiłam - poszłam do marketu na E, kupiłam 3 rzeczy, ale nie mieli precelków ani obwarzanków, więc uznałam, że pójdę do marketu na K, też nie mieli precelków ani obwarzanek, ale kupiłam 5 innych rzeczy. No i wróciłam do domu, choć nadal nie wiem, co mam robić. Nie żeby nie było co,ale przecież... mam wakacje, to może jakoś odpocząć?Tylko jak? Ja nie umiem odpoczywać?!!!!!!!!!!!!!
Pewnie wszelkie ciekawe metody odpoczynku przyjdą mi do głowy pod koniec sierpnia. ;]

A póki jeszcze czuję na sobie brzemię odczepionego pługa, to ja może zacznę odpoczynek od wyplewienia swojej pseudo rabatki, bo szlag jasny mnie trafia, jak tam co tydzień wyrastają nowe chaszcze.